TOM MOLLOY

Στην εποχή μας, ειδήσεις από κάθε γωνιά του πλανήτη φτάνουν αστραπιαία σε μας, οπότε θεωρητικά θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο. Όμως είναι τόσο μεγάλος ο όγκος των πληροφοριών, που τελικά επιλέγουμε –ή υποχρεωνόμαστε– να αγνοήσουμε το μεγαλύτερο μέρος τους. Διαρκώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αβάσταχτη «βαρύτητα» του είναι. Τα περισσότερα έργα του Tom Molloy βασίζονται σε υπάρχουσες εικόνες και υλικό: σε ειδησεογραφία κοινωνικοοικονομικού ενδιαφέροντος από το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ. Στη συνέχεια επεξεργάζεται αυτές τις πηγές και τις μεταμορφώνει σε έργα τέχνης που καταγίνονται με τα προβλήματα της ανθρωπότητας και με ανθρώπους που βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει δραματικά από γεγονότα στα οποία δεν ασκούν κανέναν έλεγχο. Αποφεύγοντας κάθε προκατάληψη και αξιολογική κρίση, ο Molloy διερευνά τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται ο κόσμος
μέσα από τον φακό. Παρουσιάζει την οπτική του με νηφαλιότητα αλλά χωρίς να μας αφήνει περιθώριο διαφυγής. Μας παρουσιάζει γεγονότα της ζωής που επαναλαμβάνονται στο διηνεκές, χωρίς να μας δίνει
την παραμικρή ευκαιρία να αποστρέψουμε το βλέμμα μας, χωρίς να αφήνει περιθώριο στην αδιαφορία ή τη σκόπιμη άγνοια. Εναποθέτει σε εμάς το βάρος ή το προνόμιο να κρίνουμε ποιες είναι οι συνέπειές
τους. Στην έκθεση, ο Molloy παρουσιάζει το Χωρίς τίτλο (2014), μια εγκατάσταση αποτελούμενη από 1.000 μικρές φωτογραφίες, κομμένες σχολαστικά με το χέρι και τοποθετημένες σε ένα στενό τραπέζι που έχει μήκος δέκα μέτρα και φτάνει μέχρι το ύψος του ματιού. Ο καλλιτέχνης έχει κατεβάσει από το διαδίκτυο φωτογραφίες που μας δείχνουν άγνωστα, ανώνυμα ανθρώπινα πλάσματα που ενεπλάκησαν σε γεγονότα άφατης βίας και πόνου: πρόσφυγες, άστεγοι, πόρνες,
θύματα πολέμου, ηρωινομανείς, μέθυσοι, παιδιά-εργάτες, θύματα λιμών. Δεν έχουμε καμία δυνατότητα να αγνοήσουμε την κραυγή τους: η όμορφη, χωλή γυναίκα που κέρδισε τον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Νάρκη, ο άστεγος βετεράνος πολέμου που κρατά ένα χαρτόνι που αναγράφει Είμαι πρόθυμος να δουλέψω για φαγητό, το αθώο παιδί με το οπλοπολυβόλο στο χέρι.
Όλες αυτές οι μικρές, εύθραυστες, χάρτινες απεικονίσεις συγκροτούν μια συλλογική κραυγή που απαιτεί να δώσουμε προσοχή σε πηγές που μέχρι πρότινος αγνοούσαμε – μέχρι δηλαδή να έρθει ο Molloy και να
τις βάλει μπροστά στα μάτια μας: πλέον κανείς δεν μπορεί να τις αγνοήσει ή να τις παραβλέψει. Στην όλο και πιο κερματισμένη και ευερέθιστη εποχή μας, όπου μαίνονται οι πολιτικές και προσωπικές συγκρούσεις, ποιος είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη; Είναι άραγε να
αποσπά την προσοχή μας και να σαγηνεύει τον νου μας, απομακρύνοντάς τον από τα πιο πιεστικά παγκόσμια ζητήματα; Ή αντίθετα να αναδεικνύει τα ζητήματα αυτά με τρόπο που να μας υποχρεώνει να αναλογιστούμε τον προσωπικό μας ρόλο και τον τρόπο ζωής μας, δημιουργώντας έργα πολιτικά αλλά και Πολιτικά,
δηλαδή τόσο με την ατομική όσο και με τη δημόσια έννοια του όρου; Ο Tom Molloy ανήκει ξεκάθαρα στο δεύτερο στρατόπεδο.