PIERO GILARDI

Ο Piero Gilardi είναι περισσότερο γνωστός για τα tappeti-natura: τις επιδαπέδιες εγκαταστάσεις και τα επιτοίχια ανάγλυφά του, φτιαγμένα από αφρό πολυουρεθάνης στη μορφή φυτών, φρούτων, πετρωμάτων κτλ.
Τα έργα αυτά εντάσσονται σε μια ιδιαίτερη ενότητα, που χαρακτηρίζεται από την έντονη οικολογική συνείδηση του καλλιτέ-
χνη. Λιγότερο γνωστά είναι τα πολιτικά έργα και οι ιδεαλιστικές προσπάθειές του να χτίσει γέφυρες ανάμεσα στην τέχνη και την κοινωνία. Οι θεωρητικές του έρευνες πάνω σε αυτό το ζήτημα υπήρξαν σημαντικές για την κοινωνικά στρατευμένη τέχνη, ενώ η συμβολή του αναγνωρίζεται πλέον σήμερα ως μείζονος σημασίας. Αν και πρωτοπόρος της Arte Povera, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Gilardi κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επαναστατικό πνεύμα και οι ιδεαλιστικές αρχές του κινήματος είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Τον ενοχλούσε η εντεινόμενη εμπορευματοποίηση του κόσμου της τέχνης, από τον οποίο ο ίδιος ξέκοψε απότομα. Τη δεκαετία του 1970, μια δεκαετία γενικότερης κοινωνικής αναταραχής και διαμαρτυρίας, έγραψε θεωρητικές αναλύσεις για την κοινωνία και τον πολιτισμό. Διοργάνωσε δράσεις και διαμαρτυρίες σε εργοστάσια αλλά και
θεατρικά δρώμενα, ενώ συμμετείχε σε κοινωνικές και πολιτικές πρωτοβουλίες. Το 1983 επανήλθε στον καλλιτεχνικό κόσμο, δημιουργώντας διαδραστικές εγκαταστάσεις και σχεσιακά έργα, με κοινοτικές και ακτιβιστικές δράσεις και κοινωνικές δραστηριότητες,
επιχειρώντας να συνδέσει την τέχνη, τη φύση και την κοινωνία. Στην Μπιενάλε παρουσιάζει την Επιλεγμένη τεκμηρίωση για στρατευμένη τέχνη, 1972-1981, μια συλλογή αφισών διαμαρτυρίας, σατιρικών σκίτσων και φυλλαδίων από τις δεκαετίες του 1970 και του
1980, την εποχή της έντονης πολιτικής του δράσης.
Η ενότητα περιλαμβάνει σχέδια, σκίτσα και φωτογραφίες με θεματολογία εμπνευσμένη από αντι-βιομηχανικές δράσεις, τα εργατικά δικαιώματα και αντικαπιταλιστικά συνθήματα. Ορισμένα στρέφονται κατά της Fiat, του προπυργίου της βιομηχανίας του Τορίνο. Το Τορίνο υπήρξε το επίκεντρο του εργατικού κινήματος
στην Ιταλία, με καθοριστική τη συμβολή του Gilardi. Οι αφίσες, που παρουσιάζονται στη βιτρίνα πλάι στα κείμενα τεκμηρίωσης, έχουν επίσης θεματολογία διαμαρτυρίας και αντίστασης, ενώ εμπνέονται από τα εργατικά και φοιτητικά κινήματα της εποχής. Φέρουν ομοιότητες με την αισθητική του Μάη του ‘68, αν και ορισμένα είναι πιο πολύχρωμα και ψυχεδελικά, ενώ αποτυπώνουν μια πολύ σημαντική στιγμή για τη συλλογική κοινωνική συνείδηση στη Νότια Ευρώπη – μια στιγμή ιδιαίτερα επίκαιρη σήμερα, σε μια περίοδο κρί-
σης στην περιοχή. Ο πολιτικός ακτιβισμός του Gilardi παραμένει στις μέρες μας ισχυρός, πειστικός και επίκαιρος. Η κατηγορηματική καλλιτεχνική θέση του, η προσήλωσή του στον στόχο της κοινωνικής αλλαγής και η άποψή του ότι η τέχνη μπορεί να αποτελέσει εργαλείο στον αγώνα κατά της αδικίας και της ανισότητας, έχει να μας διδάξει πολλά.