CARLOS AIRES

Στις 15 Μαΐου του 2011, οι indignados (αγανακτισμένοι) κατέλαβαν
τις πλατείες της Ισπανίας για να διαμαρτυρηθούν για το γεγονός ότι
η οικονομία λειτουργεί αποκλειστικά προς όφελος των τραπεζών και
όχι του λαού. Φαίνεται πως το χρήμα είναι σήμερα πιο σημαντικό από ποτέ. Το χρήμα εξασφαλίζει στον κάτοχό του ελευθερία και ανεξαρτησία. Αποτελεί την έκφραση μιας οικονομικής ισορροπίας ισχύος.
Όσο περισσότερο χρήμα διαθέτεις, τόσο πιο ισχυρός είσαι. Το χρήμα λειτουργεί σαν γενικό ισοδύναμο στην ανταλλαγή εμπορευμάτων. Το χρήμα αποτελεί την καρδιά της οικονομίας. Το χρήμα λειτουργεί συχνά, επίσης, ως θέμα και υλικό στο έργο του Ισπανού καλλιτέχνη Carlos Aires. Ο Aires προσεγγίζει την υλική, εννοιολογική και μεταφορική μορφή του, συχνά με παιγνιώδες και ειρωνικό πνεύμα. Το Cabaret βασίζεται στους στίχους του τραγουδιού Money makes the world go round από την ταινία του 1972, Cabaret. Οι λέξεις των στίχων
του τραγουδιού είναι φτιαγμένες από αληθινά χαρτονομίσματα διαφορετικών χωρών, τα οποία καταλήγουν ελικοειδώς σε ένα δυσανάγνωστο, θολό κέντρο, σαν η συσσώρευση να μειώνει την
αξία τους. Ο Aires έχει δανειστεί τον τίτλο και το κείμενο του έργου του Sweet Dreams are Made of This (2015) από τη μεγάλη επιτυχία του γνωστού ποπ συγκροτήματος Eurythmics (1982). Το έργο αποτελείται από κομμάτια αληθινών χαρτονομισμάτων που κυκλοφορούν στις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου (με κριτήριο το ΑΕΠ τους το 2013). Το τυπογραφικό στυλ, που το συναντάμε και σε άλλα έργα της σειράς του Aires για το χρήμα, μας θυμίζει εκείνο του ναζισμού και άλλων φασιστικών καθεστώτων, καθώς ο καλλιτέχνης θέλει να υποδηλώσει την παρεμφερή δυναστική εξουσία που ασκεί το χρήμα στη σύγχρονη κοινωνία. Παρότι απουσιάζει η λέξη «χρήμα» από το έργο, το νόημα είναι σαφές. Ένα άλλο έργο που δημιούργησε ο καλλιτέχνης με χαρτονομίσματα είναι το This is not just fucking business (2013). Το εριστικό επιφώνημα προφανώς αποτυπώνει τη ριζική αντίθεση του καλλιτέχνη στην εμπορευματοποίηση της τέχνης, παρότι το χρήμα μοιάζει να έχει εδραιώσει την κυριαρχία του και στον νεοφιλελεύθερο κόσμο της τέχνης. Παρεμπιπτόντως, ο Antonio Gramsci «ποτέ δεν συνέδεσε την περιγραφή της κοινωνίας των πολιτών με την κοινωνική λειτουργία του χρήματος». Αυτή η σύνδεση τού διέφυγε εντελώς.