ANILA RUBIKU

Στην Αλβανία, τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας κατά γυναικών
θεωρούνται οικογενειακή υπόθεση και οι σύζυγοι που κακοποιούν
τις γυναίκες τους σπάνια κάθονται στο εδώλιο. Υπήρξαν περιπτώσεις
απελπισμένων γυναικών που σκότωσαν τους βίαιους συζύγους τους
και καταδικάστηκαν με ποινές κάθειρξης από τα δικαστήρια, τα οποία
συνήθως δεν αναγνωρίζουν ελαφρυντικά. Η Anila Rubiku οργάνωσε εργαστήρια με μια ομάδα κακοποιημένων γυναικών που εκτίουν ποινές φυλάκισης στα Τίρανα, και αξιοποίησε τα έργα τέχνης που
δημιούργησαν για να αποκαλύψει τη μοίρα τους, την έλλειψη πρόνοιας για ευάλωτες ομάδες και την ανεπαρκή νομική προστασία τους. Σε αυτά τα εργαστήρια, τα οποία οργανώθηκαν σε συνεργασία με ψυχολόγο, οι γυναίκες είχαν την ευκαιρία να εκφραστούν μέσα από την τέχνη και προσωπικές αφηγήσεις. Με βάση τις εμπειρίες αυτές, η Anila Rubiku δημιούργησε μια σειρά από κεντήματα και έργα ζωγραφικής που παρουσιάζουν σιδερόφρακτα παράθυρα. Καθένα τους είναι ένα αφαιρετικό αλλά δηλωτικό ψυχογράφημα των γυναικών από
την καλλιτέχνη, με βάση τα δικά τους έργα τέχνης και τις προσωπικές τους αφηγήσεις. Για την Rubiku, αυτά τα πολύχρωμα σιδερόφρακτα παράθυρα συνθέτουν ένα γνήσιο πορτρέτο της ψυχής αντί της
εξωτερικής μορφής των γυναικών. Τα κεντήματα δημιουργήθηκαν με μεγάλο κόπο στο χέρι από την Anila Rubiku και, σύμφωνα με την ίδια, ο χρόνος που αφιέρωσε στη δημιουργία τους συμβολίζει τον χρόνο που έχουν περάσει οι γυναίκες αυτές πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Τα φραγμένα παράθυρα, όπως και η ενέργεια της συμμετοχής των ίδιων
των γυναικών σε μια δημιουργική πράξη, μπορούν να ερμηνευτούν ως διαφορετικά είδη ελπίδας, ως προσμονή της δυνητικής ελευθερίας. Ορισμένες από τις σιδεριές εφάπτονται και δεν αφήνουν κανένα κενό ανάμεσά τους, άλλες όμως έχουν κοπεί με πριόνι ή είναι λυγισμένες, δίνοντας μια αισιόδοξη υπόσχεση για ένα μέλλον ελευθερίας.