ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

Χρειάζονται χιλιετίες για να σχηματιστεί ένας παγετώνας, ο οποίος κι-
νείται με εξαιρετικά αργούς, αδιόρατους για τον άνθρωπο ρυθμούς. Το
ενδιαφέρον του Νίκου Τράνου για την έννοια και τη συνεχή, αέναη ροή του χρόνου αποκτά καλλιτεχνική υπόσταση στο έργο του Ένας παγετώνας στο τραπέζι μας. Το έργο αποτελείται από μια σύνθετη, ασφυκτική τοποθέτηση ετερόκλητων οργανικών, αφηρημένων και ανθρωπομορφικών σχημάτων σε στρώσεις, φτιαγμένων από ψημένο άργιλο με ροζ επικάλυψη, πάνω σε ένα απλό οικιακό τραπέζι. Αυτή
η φαινομενικά χαοτική συσσώρευση παράξενων αλλά σχεδόν αναγνωρίσιμων σχημάτων και μορφών μοιάζει να τοποθετεί τη φύση απέναντι στον πολιτισμό.
Θυμίζει δαρβινικό κατάλογο απολιθωμάτων, που περιλαμβάνει απολιθώματα θαλάσσιων οργανισμών της αρχαϊκής εποχής, προϊστορική βλάστηση αλλά και πτηνά της σύγχρονης εποχής, γαϊδούρια και ελέφαντες, όλα παραμορφωμένα και απεικονισμένα με
μεγάλη δόση χιούμορ και φαντασίας. Ταυτόχρονα υποδηλώνει ένα πυκνό οιονεί αστικό τοπίο από περίεργους πύργους και παραμορφωμένα, παράξενα και ενίοτε ανθρωπόμορφα κτίρια. Το έπιπλο λειτουργεί ως τρίτο επίπεδο νοήματος, προσδίδοντας στο γλυ-
πτό μια αίσθηση οικιακής ζωής, επαναφέροντάς το έτσι στη σφαίρα της καθημερινής μας εμπειρίας. Ιδωμένο ως μία ενότητα, το γλυπτό φέρνει στον νου τη λειτουργία της ανθρώπινης μνήμης του χρόνου, την
έλευση του ανθρώπινου πολιτισμού και τις καθοριστικές του συνέπειες σε βάρος της φύσης. Το έργο συνολικά παραπέμπει σε ένα είδος μετα-αποκαλυπτικού τοπίου, υπαινισσόμενο τη ματαιότητα της δικής
μας ταπεινής ύπαρξης σε σχέση με την αιωνιότητα, αλλά και τη δυνατότητα της αναγέννησης. Έως έναν βαθμό το έργο έχει μια διάσταση δυστοπική, που αναφέρεται στην καταστροφική παρουσία του ανθρώπου στον πλανήτη, όμως παράλληλα αναδύεται από αυτό
μια ισχυρή και αισιόδοξη αναγνώριση της διαρκούς ανανέωσης και αναγέννησης, τόσο στο πλαίσιο του φυσικού κόσμου όσο και του ανθρώπινου πολιτισμού.